En het ruikt weer heerlijk.

En ze smaken ook geweldig!!

Zaterdag heb ik het eerste pakketje binnen gekregen. Een nieuw boek.
Hoewel nieuw? Het is uit 1983. “Ons dagelijks brood zelf bakken, Wil en Netty Engels-Geurts” .
Maar niet voor een schappelijk prijsje aan te komen.  Dus toen ik het ergens voor 3 euro zag vond ik dat wel schappelijk en voila! Het is binnen.

En gisteren lekker gegeten. Tomatensoep met verse witte bolletjes. De broodjes vers uit de oven.  Eerst het deeg gemaakt en uitgebreid met Anna bezig geweest met kneden. Was de kneedhaak van mijn keukenmachine kwijt. Ik een half uur lopen zoeken. Niet gevonden. Jammer dan….  
Komt Tinus op mijn gemopper af  over mijn kneedhaak, terwijl het deeg zo goed als klaar is,vind hij hem binnen 5 seconden in de la waar ik 10 x in gekeken heb. Helaas kwam ik er ook achter toen we klaar waren met kneden dat we de suiker vergeten waren.

Ehm, maar in mijn boek staan ook soortgelijke recepten zonder suiker, dus de zachte bolletjes maken we nog wel een keertje. Ik was nu vooral benieuwd wat dit toch wel erg compacte deeg zou doen. Tinus gewaarschuwd dat het waarschijnlijk niet te eten zou zijn. ‘s Avonds de broodjes in de oven gegooid en 5 minuten later begon het heerlijk te ruiken in huis. Alleen daarom zou je af en toe een brood moeten bakken. Kreeg gelijk zin om ons huis in de verkoop te gooien. Maar waar haal je op zondag avond verse bloemen en een makelaar vandaan….
Na 15 minuten waren ze mooi bruin gekleurd en mochten ze eruit. De broodjes waren inderdaad een tikkie compact maar met de smaak was weinig mis. Dit was zeker voor herhaling vatbaar.

Maar eerst even wachten op deel 2 van mijn hobby.

Thomas vond de tomatensoep ook erg lekker.  Dat doet me eraan denken dat ik nog moet poetsen onder de tafel. Gisteren even snel opgeveegd en het tomatensoepmonster schoongeboend. Dus nu de vloer nog.

Hobby’s, ik ben er dol op. Ik neem elke paar jaar een nieuwe, verkoop -indien mogelijk-  de oude (deels). En kan weer even vooruit.
Sportmassage, natuur geneeskunde, EHBO, taarten versieren, fimoklei, haken, breien (ieder heeft zijn/haar rariteiten), mopperen, uit eten, bakken, chinees leren (die was erg lastig, ook niet onder de knie gekregen).

De komende 2 weken verwacht ik 2 pakketjes. Yep, er ontwikkelt zich een nieuwe hobby……
Sorry Tijn.

Wordt vervolgd.

Dat was ik even vergeten…….
Konijnen stinken en stippie, onze nieuwste aanwinst dus ook. Maar ze is wel een schatje!

Nog geen 20 minuten na mijn laatste berichtje loop ik dus buiten naar de intratuin. Helaas een kleine miscommunicatie. Ze hadden al naar konijntjes gekeken maar er geen eentje mee genomen.

Terwijl we de kinderen in de auto zetten krijgt Tinus telefoon. Zijn moeder heeft net zijn vader op de badkamervloer gevonden. De huisarts is gebeld en of Tinus wil komen voor eventuele hulp. Ze vermoed dat Wout een hersenbloeding heeft gehad. Vanaf dan gaat het snel. We zijn zo bij zijn ouderlijk huis. De huisarts is er al en Wout zal snel met een ambulance worden opgehaald. Tinus brengt mij en de kinderen weg. En vertrekt dan richting ziekenhuis. Ik zal een lang verhaal even kort houden.

Wout heeft een fikse hersenbloeding gehad. Daar bovenop heeft hij nu ook nog een longontsteking, doordat hij zich verslikte met drinken. Hij krijgt nu ook alleen nog maar sondevoeding. Hij is erg moe en valt veel weg maar lijkt behoorlijk helder te zijn.
Zodra hij lichamelijk goed genoeg is zullen ze hem verplaatsen naar een verzorgingstehuis.
Na 3 maanden zullen ze misschien kunnen zeggen, wanneer en of hij ooit weer thuiskomt.

Onze wereld staat nogal op z’n kop.

Krijg net een mailtje terwijl ik hard aan het werk ben:

“Hoe laat ben jij klaar? Dan halen wij jou op. De kinderen willen heel graag bij de konijnen kijken bij intra tuin. Ze willen graag een huisdier om voor te zorgen. Ik heb gezegd dat we dat vanavond met mama gaan bespreken. Dan weet je dat vast (ik heb trouwens niets toegezegd of zo.)”

Dat zal niet zo heel lang meer duren voordat we weer uitbreiding hebben…..

Vanochtend heb ik mij eens aan alle verkeersregels gehouden op de fiets. Een hele bijzondere ervaring.

Gisteren ging achter mij een fietsbel. De jongen in kwestie was een jaar of 12. Ik kreeg rustig de tijd om aan de kant te gaan. Hij haalde mij in zonder dat ik het gevoel had dat ik bestormd werd van achteren. En toen hij afsloeg stak hij duidelijk zijn arm uit. En ik wist precies waar ik aan toe was. Kon ik er gelijk rekening mee houden.

Eigenlijk was het heel prettig om zo’n weggebruiker mee te maken. Vandaar dat ik het vanochtend ook maar eens ben gaan doen. En ondanks dat ik ben uitgescholden, bijna van mijn fiets afgereden en er 5 minuten langer over heb gedaan. Doe ik het vanmiddag weer.

Want wat een prettig idee als iedereen dat zou doen. In plaats van als geschifte fietsende maniakken door het verkeer heen te scheuren. Daarbij onnozele voetgangers, kinderen en bejaarden van hun sokken te rijden.  geen stress meer op de fiets. Hoe heerlijk…. Verheug me er nu al op. Een kijken hoe lang ik het netjes rijden vanmiddag volhoud.

Honger en haast maken toch een ander mens van je.

Weetje dat Tinus gaat muggenziften van wespengif….